Michael Owen: de speler die niemand mist

De Liverpool-jaren: geliefd, maar vertrokken op de verkeerde manier

Owen brak door bij Liverpool als tiener en werd al snel het gezicht van de club. De goals kwamen vanzelf, de Ballon d'Or volgde in 2001, en voor een korte periode was hij een van de beste spitsen in Europa. Maar Liverpool-fans herinneren zich vooral hoe het eindigde: een transfer naar Real Madrid in 2004, gevolgd door een terugkeer die nooit echt van de grond kwam, en daarna een overstap naar Newcastle United. Niet naar een grotere club, niet vanwege sportieve ambities die Liverpool niet kon waarmaken. Gewoon weg.

Dat vergeven supporters niet snel. Een speler die vertrekt naar een rivaal of een absolute topclub krijgt soms begrip. Owen vertrok en liet een leegte achter zonder de indruk te wekken dat het hem veel kon schelen.

Newcastle: de club die hij nooit wilde zijn

Bij Newcastle speelde Owen zelden fit en zelden op zijn best. Dat is op zichzelf geen misdaad, maar de perceptie die ontstond was die van een speler die er niet echt wilde zijn. Toen hij na zijn contract bij Newcastle tekende bij Manchester United, was dat voor veel Magpies-fans de bevestiging: hij had nooit voor de club gekozen, alleen voor de optie die op dat moment beschikbaar was.

Newcastle-supporters hebben weinig reden om hem te missen. Hij leverde te weinig, te zelden, en vertrok zonder sentiment.

Manchester United: de zonde die Liverpool-fans nooit vergeven

De transfer naar Manchester United in 2009 was het moment waarop Owen definitief zijn status als Liverpool-legende verspeelde. Supporters begrijpen dat een voetballer keuzes maakt. Ze begrijpen niet dat je naar de grootste rivaal van je voormalige club gaat zonder dat er een sportieve noodzaak voor lijkt te zijn.

Bij United was Owen een reservespits. Hij scoorde af en toe, maar was nooit meer dan een randfiguur. Voor United-fans was hij niet goed genoeg om echt te koesteren. Voor Liverpool-fans was hij een verrader. Dat is een onmogelijke positie.

Real Madrid: de korte episode die niemand onthoudt

Tussen Liverpool en Newcastle zat een seizoen bij Real Madrid. Owen speelde weinig, presteerde weinig en vertrok snel. Dat is op zichzelf niet bijzonder, veel spelers passen niet bij Real. Maar het patroon begon hier al zichtbaar te worden: een speler die aankomt met verwachtingen en vertrekt zonder een stempel te hebben gedrukt.

Stoke City: de eindhalte

Owen eindigde zijn loopbaan bij Stoke City, toen een stevige Premier League-club maar geen plek waar een voormalig Ballon d'Or-winnaar zijn carrière zou willen afsluiten. Het zei iets over hoe ver zijn status was gezakt, en ook Stoke-fans hebben weinig nostalgie over zijn periode daar.

Wat maakt dit zo uitzonderlijk?

Veel grote spelers vertrekken bij clubs op een manier die wrijving geeft. Robin van Persie tekende bij Manchester United terwijl hij het gezicht van Arsenal was. Carlos Tevez speelde voor zowel Manchester City als Manchester United. Die transfers creëren vijanden bij één club, maar ook bewonderaars elders.

Owen slaagde erin om bij elke club een negatieve nalatenschap achter te laten, zonder dat er een club is die hem als compensatie claimen als hun eigen held. Dat is de eigenlijke prestatie: niet één grote breuk, maar een reeks van gemiste verbindingen.

Deels ligt dat aan blessures, die zijn tweede helft van zijn carrière domineerden en hem nooit de kans gaven consistent te presteren. Maar blessures verklaren niet de perceptie. Die perceptie wordt gevormd door keuzes: welke club, wanneer, en hoe je vertrekt. Owen maakte bij elke stap de keuze die het minste loyaliteit uitstraalde, en supporters onthouden dat.

Een clubicoon kiest. Owen leek altijd gekozen te worden door omstandigheden.