Engeland's beste WK-finish in 60 jaar

Historisch, maar dan anders

Het was niet de finale die Engeland voor ogen had. De halve finale tegen Argentinië eindigde in een uitschakeling, en dus wachtte de troostfinale — traditioneel de wedstrijd die niemand wil spelen. Maar wat er daarna gebeurde, was allesbehalve troosteloos.

Tien doelpunten in een WK-derde-plaatsmatch is uitzonderlijk. De meest recente vergelijking die ook maar in de buurt komt, voelt als een ander tijdperk. Engeland en Frankrijk leverden een spektakelstuk af dat de neutrale kijker meer dan genoeg gaf om over na te praten.

Brons is brons — maar dit is meer dan dat

Derde plek op een WK is voor Engeland geen kleine prestatie. Sinds Bobby Moore in 1966 de Jules Rimet-trofee omhooghield op Wembley, heeft de nationale ploeg nooit meer zo diep in een eindtoernooi gestaan. Halve finales in 1990 en 2018 eindigden in tranen — penalty's, verlenging, het gebruikelijke Engelse drama. Dit keer is er tenminste een medaille.

Frankrijk, dat na de halve finale ook met lege handen stond na hun eigen uitschakeling, kon het tij niet keren. De uitslag en het totaal van tien doelpunten worden bevestigd door zowel Voetbal International als de NOS.

De context die het groter maakt

Argentinië staat in de finale. Engeland staat op het podium. Voor een generatie supporters die gewend is geraakt aan kwartfinale-exits en groepsfase-drama, is dit een moment om in te kaderen.

Tien doelpunten. Derde plek. Zestig jaar gewacht.

De troostfinale die niemand wilde spelen, werd de wedstrijd die iedereen besprak.