Waar Turkse clubs dit geld vandaan halen

Hij is geen uitzondering. Romelu Lukaku ging naar Fenerbahce. Mason Greenwood, Leandro Trossard, Nathan Ake en Dusan Vlahovic verkasten in hetzelfde venster allemaal naar Turkse clubs.

Vijf jaar geleden had dat rijtje als grap gelezen. Nu is het een transfermarkt.

Het geld is niet nieuw, de richting wel

Turkse clubs hebben altijd uitgegeven. Wat veranderd is, is wie ze overbieden. Tien jaar geleden haalden Fenerbahce en Galatasaray spelers die in Europa waren afgeschreven. Dit venster halen ze spelers die Europese clubs nog wilden, en betalen ze genoeg dat de speler ja zegt.

Waar het geld echt vandaan komt

Vier dingen, en alleen het eerste is ongewoon.

Tv-geld dat thuis verder reikt dan daarbuiten. De binnenlandse rechten van de Super Lig zijn in euro's een fractie van die van de Premier League. Maar Turkse clubs betalen het meeste in lira en slechts een deel in euro's, en een competitie die elke week de stadions vult heeft een inkomstenbasis die niet afhangt van buitenlandse omroepen.

Sponsoring die meer is dan sponsoring. De grootste Turkse clubs zijn verenigingen met enorme ledenaantallen en diepe banden met het binnenlandse bedrijfsleven. Een shirtdeal is zelden alleen een shirtdeal.

Contracten die kleiner lijken dan ze zijn. Tekengeld, portretrechten en uitgestelde betalingen doen in Turkse deals meer werk dan elders in Europa. Het salaris dat de pers haalt is maar een deel.

Belasting. Dit is de stille. Een speler onderhandelt over wat er netto binnenkomt, en het gat tussen wat een club uitgeeft en wat hij ontvangt is in Turkije kleiner dan in Engeland, Spanje of Italie. Hetzelfde geld uit de clubkas wordt een groter getal voor de speler.

Waarom een speler ja zegt

Het eerlijke antwoord is dat Saoedi-Arabie heeft veranderd hoe zo'n stap er mag uitzien. Toen de Pro League het gewoon maakte dat een speler die nog aan de top staat Europa verlaat voor geld, verdween het stigma. Turkije is dichterbij, het voetbal wordt gevolgd, en de Champions League is er bereikbaar op een manier die vanuit Jeddah niet geldt.

Voor Salah speelt nog iets mee. Trabzonspor koopt geen naam om het stadion te vullen. Het is een club die al jaren wil bewijzen dat hij in hetzelfde gesprek thuishoort als de drie uit Istanbul, en die net iets voor elkaar kreeg wat geen van hen deze zomer lukte.

Waar het op aankomt

Of dit standhoudt hangt af van iets waar de transferberichten geen antwoord op geven: wat er gebeurt als het eerste van deze contracten niet getekend maar verlengd moet worden. Turkse clubs hebben een lange geschiedenis van uitgeven voor de inkomsten uit zijn, en daarna herstructureren. De transfers zijn echt. De vraag is of de loonlijst erachter dat ook is.

Arsenals recordtransfer van Gabriel Martinelli klapte deze week toen de speler Galatasaray afwees. Dat is de andere helft van het verhaal, en het is het onthouden waard bij de volgende naam: Turkse clubs zitten nu in kamers met spelers die nog nee kunnen zeggen.