PSV
HEE
GAE
SPA
FEY
AZ
FOR
TWE
AJA
NEC
ALM
EIN
GRA
JUT
DOR
EMM
VOL
VIT
HER
RKC
JAJ
VVV
JAZ
DBO
NAC
MVV
RJC
JPS
Fergie: 3 van 39 keer topspender, en toch de beste
Sir Alex Ferguson werd nooit herinnerd als de man die het meest uitgaf. In 27 jaar en 39 transferperiodes bij Manchester United was hij slechts drie keer de grootste spender van alle Engelse clubs. De rest van de tijd bouwde hij zijn dynastie met spelers die hij zelf had grootgebracht.
Geschreven met AI en vóór publicatie automatisch gecontroleerd. Zo werken wij
Het cijfer dat alles relativeert
Drie van de 39. Dat is de verhouding waarin Alex Ferguson bij Manchester United daadwerkelijk de meeste euro's, ponden of guldens op tafel legde van alle clubs in Engeland. Voor een manager die voortdurend wordt neergezet als de architect van een financieel monster, is dat een opvallend mager rijtje. Negenendertig transferperiodes, 27 jaar aan het roer, en slechts drie keer stond hij bovenaan de uitgavenlijst.
Dat betekent niet dat United nooit geld uitgaf. Fergie haalde grote namen: Rio Ferdinand, Dimitar Berbatov, Juan Sebastian Veron. Maar het patroon was zelden dat hij de markt domineerde met zijn portemonnee. Vaker was het gericht shoppen, op het juiste moment, voor de juiste positie.
De jeugdopleiding als wapen
Wat Ferguson wel consequent deed: vertrouwen geven aan jongens uit de eigen opleiding. Van de spelers die in 1999 de treble wonnen, de Premier League, de FA Cup en de Champions League in één seizoen, kwamen negen uit de eigen jeugd. David Beckham, Paul Scholes, Ryan Giggs, Gary Neville en Nicky Butt vormden de ruggengraat van een ploeg die Europa overheerste zonder dat daar een transferbom aan te pas kwam.
Nog opvallender: in elk van de ongeveer 1.500 wedstrijdselecties die Ferguson in die 27 jaar samenstelde, stond minstens één speler uit de eigen jeugdopleiding. Geen enkel seizoen, geen enkele maand werd de pijplijn overgeslagen, zo consequent dat het onmogelijk puur toeval kan zijn geweest. Ferguson zag de opleiding niet als bijzaak naast de transfermarkt, hij zag de transfermarkt als aanvulling op de opleiding.
Aberdeen: hetzelfde patroon, kleiner podium
Wie denkt dat dit een Manchester United-verhaal is, vergeet Aberdeen. Daar schreef Ferguson tussen 1978 en 1986 drie Schotse landstitels en een Europa Cup II op zijn naam, destijds een prestatie die de Schotse voetbalwereld op zijn kop zette omdat de dominantie van Celtic en Rangers werd doorbroken. En dat deed hij als zesde spender van alle Schotse clubs in die periode. Niet de rijkste, niet de machtigste, maar wel de slimste.
Het verhaal bij Aberdeen en bij United is in essentie hetzelfde: Ferguson won niet omdat hij meer kon uitgeven dan de concurrentie, hij won omdat hij beter was in het ontwikkelen en inzetten van spelers dan wie dan ook om hem heen.
Waarom de vergelijking met Guardiola mank gaat
Het is verleidelijk om Ferguson en Pep Guardiola in hetzelfde rijtje te zetten als de twee grootste Premier League-managers aller tijden. Maar de manier waarop ze hun dominantie opbouwden verschilt fundamenteel. Guardiola werkte bij Barcelona, Bayern München en Manchester City telkens met enorme budgetten en een voortdurende instroom van de duurste spelers ter wereld. Ferguson deed het grotendeels andersom: hij bouwde zijn machine met jongens van de eigen trainingsvelden en vulde slechts af en toe aan met gerichte aankopen.
Dat maakt de vergelijking niet oneerlijk tegenover Guardiola, die zijn eigen genialiteit heeft bewezen, maar het maakt haar wel ongelijk. Ferguson was geen transfermarktdier. Hij was, meer dan wie dan ook in de moderne geschiedenis van het voetbal, een eenmansjeugdopleiding die toevallig ook de Premier League en de Champions League won.
Zou Ferguson hetzelfde hebben bereikt met Guardiola's budgetten?
Het voetbalnieuws van de dag, om 7 uur in je inbox. Niets anders.
Hoogtepunten van de nacht, wat de transfermarkt doet, en het ene stuk dat je vandaag moet lezen. Geen ads. Geen tips. Geen operators.
Eenmalig afmelden. We delen je e-mailadres niet.
Comments
Loading comments…