Oranje afgetroefd op eigen grond

Kansen genoeg, goals niet

Oranje domineerde grote delen van de wedstrijd en creëerde kans na kans, maar het net vond het niet. Donyell Malen en Crysencio Summerville behoorden tot de grote schuldigen — beiden lieten uitgelezen mogelijkheden liggen in een eerste helft die, volgens Sportnieuws Voetbal, veelbelovend begon maar doelpuntloos eindigde. Het patroon was pijnlijk herkenbaar: veel balbezit, weinig killerinstinct.

Summerville stond voor het eerst in de basis bij het Nederlands elftal — een debuut in de startopstelling dat hij ongetwijfeld anders had voorgesteld. De Leeds United-aanvaller had momenten, maar het ontbrak aan de koelbloedigheid die op dit niveau het verschil maakt.

Koeman gooit het om

Bij rust greep Koeman in met vijf wissels tegelijk — een statement op zichzelf. Eén van die wissels was doelman Robin Roefs, die zo zijn interlanddebuut maakte. Vijf nieuwe spelers, frisse energie, een nieuwe keeper: het hielp niet. Algerije bleef georganiseerd, wachtte zijn moment af en vond het in de slotfase.

Hadj Moussa — thuis in De Kuip, want hij speelt er wekelijks voor Feyenoord — was de man die toesloeg. Het exacte minuut is niet bevestigd door de bronnen, maar het viel laat. Laat genoeg om pijn te doen.

Wat dit zegt over Oranje

Eén vriendschappelijke nederlaag is geen ramp. Dat weet Koeman, dat weet iedereen. Maar de manier waarop — gigantische kansen missen, een defensieve fout in de slotfase, thuis verliezen van een ploeg die je op papier moet verslaan — gooit toch vragen op tafel die niet verdwijnen als het vliegtuig naar het WK vertrekt. Afwerking en concentratie in de slotfase: twee dingen die je op een groot toernooi niet kunt missen.

De ironie is compleet: de man die Oranje de das omdeed, speelt zijn thuiswedstrijden in datzelfde stadion. Hadj Moussa kende elke hoek van De Kuip. Dat scheelde.