Waarom dragen voetballers een sport-bh?

Een speler scoort, sprint naar de zijlijn en trekt zijn shirt uit. Of hij staat tijdens de warming-up zijn shirt even op te tillen om zijn buik af te vegen. Wat je dan ziet is een strak bandjesvest om zijn bovenlichaam, met tussen de schouderbladen een klein zakje. Op het eerste gezicht lijkt het sprekend op een sport-bh.

Het is geen bh. Het is een GPS-trackingvest, een stuk trainingsmateriaal dat vrijwel elke prof onder zijn shirt draagt. Het zakje tussen de schouderbladen bevat een klein trackertje dat continu data verzamelt: hoeveel meter een speler aflegt, hoe hard hij sprint, hoeveel richtingsveranderingen hij maakt en hoe intensief zijn wedstrijd of training is.

De vorm zorgt voor de verwarring. Het vest moet strak om het lichaam zitten, anders schuift het trackertje weg en klopt de data niet meer. Om dat voor elkaar te krijgen, zit het vest met schouderbandjes vast, precies zoals een bh dat doet. Functioneel heeft het daar niets mee te maken: er wordt niets ondersteund, er wordt alleen gemeten.

Die data verdwijnt niet in een la. Trainingsstaf en fysio's gebruiken de cijfers om te zien hoe zwaar de belasting voor een speler is geweest, of hij dicht bij zijn piekbelasting zit en hoeveel rust of herstel hij nodig heeft. Een speler die de laatste weken veel minuten heeft gemaakt, kan op basis van die data lichter worden belast in de training, of juist extra in de gaten worden gehouden op vermoeidheid. Bij een geblesseerde speler die terugkeert, laat de data zien of hij alweer op zijn oude niveau zit qua sprintsnelheid en actieradius.

Wat mensen niet meteen zouden verwachten: het vest is dus evengoed te zien tijdens een wedstrijd als tijdens een training. Het opvallendst is het moment van shirtuittrekken bij een goal, juist omdat een speler dan zijn shirt helemaal omhoog trekt of over zijn hoofd, en het vest voor iedereen zichtbaar wordt. Bij een gewone wissel of warming-up gaat het vaak onopgemerkt voorbij, simpelweg omdat niemand er dan op let.