Waarom hebben voetballers een bh aan?

Een aanvaller viert zijn goal, shirt omhoog, en daar zit het: een strak zwart vestje rond de borst, met een klein apparaatje in de rug. Supporters op de tribune knipperen met hun ogen. Een bh? Bijna goed.

Het is een GPS-vest, ook wel hartslagmeter of biometrisch vest genoemd. Het lijkt op een bh omdat het precies zo zit: een band om de borst, soms met een schouderbandconstructie, strak genoeg om het apparaatje op zijn plek te houden tijdens sprinten, koppen en sliding tackles.

Het apparaatje meet continu wat het lichaam doet: hoe snel het hart klopt, hoeveel meter een speler heeft afgelegd, hoe hard hij sprint en hoe abrupt hij van richting verandert. Die versnellingsdata zijn misschien wel het interessantst — een plotselinge piek kan wijzen op een zware botsing of een ongebruikelijke beweging die normaal aan het oog ontsnapt.

De staf leest de data uit na de training of wedstrijd. Zo zien ze precies welke speler te veel belasting heeft gehad, wie onderbelast is en wie op het randje van een blessure zit. Een speler kan er fris uitzien en toch een hoge vermoeidheidswaarde hebben — het vest liegt niet.

Dat is ook waarom het vestje pas opvalt als een shirt omhooggaat. Onder een voetbalshirt is het volledig onzichtbaar, en dat is de bedoeling: de speler merkt er zo min mogelijk van tijdens het spelen.

Bijna alle profclubs gebruiken dit systeem inmiddels standaard, van de subtop tot de absolute top. Het is geen luxe meer maar basisgereedschap, zoals een weegschaal of een loopband. Clubs die het niet gebruiken zijn de uitzondering.

Een detail dat veel mensen niet weten: het vestje gaat niet altijd uit na de wedstrijd. Sommige stafleden willen ook de hersteldata van de uren erna, dus spelers lopen soms nog een tijdje rond met het ding aan. Niet glamoureus, maar effectief.