Waarom hebben voetballers zoveel tattoos?

Stel je voor: een speler trekt zijn shirt uit na een doelpunt, armen wijd, en van pols tot schouder loopt een volledig ingekleurde sleeve. Namen, gezichten, kruisen, coördinaten. Het is geen uitzondering meer — het is de norm in elke kleedkamer van enig niveau.

De directe reden is simpel: tatoeages zijn in de wereld waar voetballers in bewegen al jaren een vanzelfsprekend onderdeel van de cultuur. Straatcultuur, muziek, mode — de kringen waar jonge profvoetballers zich thuis voelen, zijn dezelfde kringen waar inkt op de huid al decennia een taal op zich is.

Daarbij komt het geld. Voetballers verdienen op jonge leeftijd bedragen waar de meeste mensen een leven voor werken. Een tatoeage is een van de eerste dingen die een twintigjarige met een profcontract kan doen: het is persoonlijk, het is zichtbaar en het kost relatief weinig. Het is geen aankoop die je na een jaar verkoopt.

Wat de tatoeages zelf betreft, gaat het bijna altijd om hetzelfde rijtje onderwerpen: familie, geloof, de stad of wijk waar iemand vandaan komt. Portretten van moeders of grootouders, bijbelteksten, coördinaten van een geboorteplek. Het zijn geen decoraties — het zijn verhalen die een speler letterlijk op zijn lichaam draagt. In een sport waar je op je achttiende al van huis bent en op je twintigste in een ander land speelt, is dat niet niets.

Rolmodellen versterken de trend. Als een speler die iedereen kent — iemand die op posters hangt en miljoenen volgers heeft — volledig getatoeëerd is, verlaagt dat de drempel voor jongere spelers die hem bewonderen. Memphis Depay is in Nederland het meest voor de hand liggende voorbeeld: volledig ingekleurde armen, een eigen stijl, en een generatie jonge spelers die hem zag opgroeien in het voetbal.

De kleedkamer doet de rest. Als tien van de vijftien spelers tatoeages hebben, is de vraag voor de andere vijf niet meer óf het normaal is — dat is het al. De drempel verdwijnt niet door overtuiging maar door gewenning. Niemand hoeft iets te zeggen; de cultuur spreekt voor zichzelf.

Het interessante randje: er zijn ook profvoetballers die bewust géén tatoeages nemen, soms om religieuze redenen, soms simpelweg omdat ze het niet willen. In een kleedkamer vol inkt valt dat inmiddels net zo op als vroeger het omgekeerde deed.