Waarom niemand Wengers ongeslagen Arsenal heeft verbeterd

De reeks die alles overschaduwt

Arsène Wenger bouwde tussen 2003 en 2004 aan iets dat daarvoor ondenkbaar leek in de Premier League: een heel seizoen zonder verlies. Arsenal werd kampioen zonder een enkele nederlaag, 38 duels lang. Maar de echte reeks was nog langer. Voor en na dat seizoen won of deelde Arsenal punten in extra wedstrijden, waardoor de totale ongeslagen periode uitkwam op 49 competitieduels op rij. Dat record staat er nog altijd, meer dan twintig jaar later.

Waarom die reeks zo moeilijk te breken is

Een ongeslagen reeks van die lengte vraagt niet alleen om kwaliteit, maar om een combinatie die zich zelden herhaalt: een kern die jarenlang samen speelt, een systeem dat tegenstanders structureel overklast, en simpelweg geluk met blessures en beslissende momenten. Thierry Henry, Patrick Vieira, Robert Pires en Sol Campbell vormden een elftal dat fysiek en tactisch de hele competitie domineerde, in een tijd waarin de Premier League nog niet de vlakke, torenhoge kwaliteit over de hele linie had die hij nu heeft. Juist die nivellering maakt zulke lange reeksen tegenwoordig lastiger: elke ploeg in de onderste helft van de tabel kan een topclub pijn doen op een goede dag.

De uitdagers: Mourinho, Klopp en Guardiola

Sinds Wenger zijn er meerdere managers geweest die serieus aanklopten bij het record. José Mourinho bouwde bij zijn eerste Chelsea-periode een elftal dat competities lang nauwelijks te kloppen was, met een defensie rond Petr Čech, John Terry en Ricardo Carvalho die records brak op het gebied van tegendoelpunten. Zijn ongeslagen reeksen waren indrukwekkend, maar haalden nooit de lengte van Arsenal.

Jürgen Klopp kwam dichterbij dan wie dan ook. Zijn Liverpool-ploeg rond het kampioenschap van 2019-2020 bleef bijna een volledig seizoen ongeslagen en trok die reeks door het seizoen erna, voordat die uiteindelijk sneuvelde tegen Manchester City. Het was de langste serieuze bedreiging van het record sinds Wenger, maar ook die reeks eindigde ruim voordat Arsenal's 49 in zicht kwam.

Pep Guardiola's Manchester City liet tijdens de trebleseizoenen en de jaren van titeloverheersing ook lange periodes zonder nederlaag zien, maar de Champions League, de FA Cup en de bekerwedstrijden zorgen ervoor dat zelfs de beste City-ploegen vroeg of laat struikelen in een duel dat niet meetelt voor de competitiereeks zelf. Dat maakt een pure Premier League-ongeslagen reeks van bijna vijftig duels extra zeldzaam: er is simpelweg weinig ruimte voor een misstap over zoveel wedstrijden.

Wat het record zo bijzonder maakt

Het Invincibles-seizoen wordt vaak los gezien van de reeks errond, maar het is precies die combinatie die het record onaantastbaar maakt. Een elftal moet niet alleen een heel seizoen overleven zonder nederlaag, maar dat ook nog eens inbedden in wedstrijden ervoor en erna. Voor een moderne topclub, met rotatie door Europese wedstrijden, bekerverplichtingen en een steeds fysiek zwaarder wordend schema, is dat een extra horde die Wenger destijds niet in dezelfde mate hoefde te nemen.

Zolang er geen ploeg opstaat die structureel sterker is dan de rest van de competitie én die het geluk heeft om anderhalf seizoen lang elke kritieke fase te overleven, blijft Wengers Arsenal de ploeg die de Premier League nooit kon verslaan. Mourinho kwam dichtbij met zijn ijzeren defensie, Klopp kwam dichterbij dan wie dan ook met zijn titelwinnende Liverpool, maar de 49 staan er nog steeds, ongeëvenaard.