Ali Dia: het Premier League-debuut dat Souness anders vertelt

In november 1996 belde iemand Southampton Football Club. Wie dat was, is nooit vastgesteld. De boodschap was helder: een neef of een neefje van George Weah zat in Engeland en was op zoek naar een club. Graeme Souness herinnert het zich zo: 'Iemand kreeg een telefoontje bij de club... een neef of een neefje van George Weah was in Engeland en zocht een club.'

De echte George Weah wist van niets.

De claims die voor Ali Dia werden gemaakt, waren concreet en controleerbaar — en volledig verzonnen. Hij zou naast Weah hebben gespeeld bij Paris Saint-Germain. Hij zou dertien interlands voor Senegal op zijn naam hebben staan. Geen van beide klopte. Dia speelde nooit voor PSG en droeg nooit het Senegalese shirt.

Wat hij wél was: een 31-jarige speler met een cv vol lagere divisies in Frankrijk, Finland en Duitsland — Beauvais, Dijon, La Rochelle, Saint-Quentin, Chateaubriant, FinnPa, PK-35, VfB Lübeck. Bij die laatste club stond hij twee keer als invaller op het veld. Twee weken voor zijn Southampton-avontuur speelde hij één wedstrijd voor het niet-professionele Blyth Spartans, op 9 november 1996.

Southampton gaf hem een contract van één maand. Rugnummer 33.

Op de trainingen was het snel duidelijk. Souness: 'Binnen de eerste vijf minuten op maandagochtend zeiden we dat hij niets voor ons was. Hij was hopeloos.' En dan de zin die de populaire versie van dit verhaal rechtstreeks tegenspreekt: 'Het verhaal gaat dat we door mensen voor de gek werden gehouden en opgelicht, maar dat klopt niet. We namen het besluit over hem binnen de eerste vijf minuten.'

Dia zat in de selectie voor de thuiswedstrijd tegen Leeds United op zaterdag 23 november 1996 om één reden. Souness: 'We speelden zaterdag tegen Leeds United, en Matt was onze enige fitte spits.'

Op The Dell trok Matt Le Tissier in de 32e minuut een dijbeenspier. Dia kwam erin. Wat volgde, beschreef Le Tissier later zonder omhaal: 'Hij rende over het veld als Bambi op ijs; het was erg gênant om naar te kijken.' En over de training daarvoor: 'Ik dacht eerlijk gezegd dat hij een prijsvraag had gewonnen om met ons mee te trainen.'

Dia had één schot, vroeg in zijn invalbeurt — Leeds-doelman Nigel Martyn redde. Op de 82e minuut scoorde Gary Kelly voor Leeds, op de 89e Lee Sharpe. Southampton verloor met 0-2. Op de 85e minuut werd Dia zelf gewisseld — vervangen door verdediger Ken Monkou. Drieënvijftig minuten op het veld.

Le Tissier, de man die hij had vervangen: 'Ik was de speler die werd gewisseld voor mogelijk de slechtste speler ooit in de Premier League.'

Veertien dagen na zijn komst werd Dia vrijgegeven — halverwege zijn eenmaandse contract. In december 1996 tekende hij bij Gateshead in de Conference, scoorde bij zijn debuut in een 5-0 overwinning op Bath City en maakte twee doelpunten in een handvol wedstrijden. In februari 1997 werd hij op de transferlijst gezet. Een korte periode bij Spennymoor United volgde.

Over zijn leven na het voetbal is weinig met zekerheid te zeggen. Er wordt gemeld dat hij een bedrijfskunde-opleiding en later een MBA heeft afgerond en in het bedrijfsleven werkt, maar dat kon niet worden bevestigd. Hij is uit het publieke zicht gebleven.

De legende groeide. Souness spreekt haar tegen.