Waarom dragen voetballers hoge sokken?

Kijk naar een willekeurige speler die zich klaarmaakt voor de aftrap. Eerst gaat de scheenbeschermer tegen het onderbeen, dan wordt de sok eroverheen getrokken tot ruim boven de kuit, soms zelfs tot net onder de knie. Pas daarna volgt het dichtplakken of vastzetten met tape. Die volgorde is het hele verhaal in een paar seconden.

Hoge sokken dienen op de eerste plaats om de scheenbeschermer volledig te bedekken en op zijn plek te houden. Een scheenbeschermer die tijdens het sprinten of draaien naar beneden zakt, beschermt niets meer. De sok werkt als een soort mouw die het beschermstuk vastklemt tegen het scheenbeen, van onder de knie tot aan de enkel.

Daarnaast geeft de lange sok zelf bescherming. Kuit en scheen zijn kwetsbare plekken bij een sliding of een ongelukkige trap, en de extra laag stof dempt een deel van die klap. Het is geen harnas, maar elke centimeter stof tussen been en noppen helpt.

Er zit ook een stuk gewoonte in. Hoge sokken horen al decennia bij het standaardtenue en zijn onderdeel van de teamuniformiteit: dezelfde kleur, dezelfde hoogte, hetzelfde beeld voor het hele elftal. Een speler die zijn sokken afrolt tot enkelhoogte valt meteen op, juist omdat de rest van het team ze hoog draagt. Dat ritme, scheenbeschermer erin, sok eroverheen, tape erbij, is bij de meeste spelers zo ingesleten dat het geen bewuste keuze meer is maar onderdeel van de vaste voorbereiding.

De variatie zit vooral in hoe spelers ze dragen, niet of ze ze dragen. Sommigen trekken de sok strak tot boven de knie, anderen rollen hem net over de scheenbeschermer en laten de rest losser zitten. Enkele spelers duwen de sok juist expres iets naar beneden voor meer bewegingsvrijheid in de kuit, al blijft de scheenbeschermer dan wel verplicht bedekt. Dat verschil in stijl verandert niets aan de twee redenen die er echt toe doen: bescherming en het vasthouden van de scheenbeschermer.